Elim Sende
yalnızlık düşlerin bittiği yerde başlar
kumsalda oynayan çocuk kumdan kaleleri
köpüklü dalgaların nasılda yıkıverdiğini
çok geçmez kırk yılın sonunda anlar
günlerdir mıh gibi bıraktığın yerdeyim
küçük penceresinden kuşbakışı yürek
atlasa uçacak uzansa tutacak dahası ısrarla
lodosa verdi gözlerindeki incileri tek tek
bunca gördüğü hakikat yalana döndü
körlük bir sebeptir aldırma aşk başka bir şey
sahilde gemi gemide kaptan dümende kızı
gözlerinde muhteşem dudakları kadının
anlattı ağladı ağladı anlattı parçaladı ağları
kırıldı ne kadar kabuğu varsa denizin o dakika
haykırdı ayrılık yer gök kırmızı aşk ise bir hiçti
oysa ilan etmekti aşk duyurmaktı sesini
kıyıda köşede kalmış küçük bir kirpinin
kirpiklerindeki ölüm hissini anlatmak oy gurban
içmeyen bilmez nasıl yaktığını bu zehrin
sen sustuğunda kal konuştuğun anları seveyim
elim sendeli sevdalar yaramaz bana öyle
ben avuçlarımdakine bakarım ölüde olsa
ve hesapsız kitapsız aşklardansa gece yarılarında
hesabını verebileceğim ayrılıklara sarılırım
kaç kahır uyandırır sağdan sola yatırır sen bilmezsin