Ellerim Şiir K/anıyor

/tenha bir akşamın kayığına bindim

yağmur ufak buselerle toprağı seviyor

penceremin camına sırlanmışım

hayat dedikleri önümden geçiyor

ben bozuyorum yüreğin ağzındaki istifleri

dilim söz oruçlu

ellerim şiir k/anıyor/

korkuttun bizi

dağıtıp keder mezelerle soframızı

düşürdüğün yerde arar olduk yüzümüzü

tenhada gözlerinin her hayal yudumu

yaşatmadığımız o lale baharı y/üzü

bu kadar mı kopardık hayattan kendimizi

sen aşk ne yaptın bizi

bu ayna bitkini

ben miyim ha

söyle

bin kelamın anlam veremediği şiir

aydınlanacak güne dil dökmekse

ve sıyrılmadıysa kabuğundan henüz gece

kozada kalmamız için direten pupa inadı

boğazımızda yırtılan çağrılarla

gömüp bizi kara satırlara

hüzün asıp boynumuza

akıttın üstümüzden saatleri

daha ne olsun

/neydi sana bizi

kördalışı bağıtlayan şey/

özlem üstüne dizelerce soyut kavram

binalarıyla dikilen aşk

gerçeğe dönüşme dönencesi

hayali olduğunu düşünmekti

belki de öyle haz veren keşke

ellerimden kayıp gidişine nara

sen tonunda yanan ateşler içinde

ki ben mühleti kazandım gözlerinde

mühletim

kaldı aşkın iki dudağı arasında

yaşadım

elbet her acının ertesinde olduğu gibi

zaman çentikleri ve beyaz saçların bilge sırıtışında

her günle kendi iç dünyama biraz daha yıkılarak

şimdi

anımda kalbimle atan tek gerçek

yitirilmiş bir hayatın gazelini okumak

kalabalık yalnızlığın alkış sessizliğine

olgun başakların tecrübeleri gibi eğik başlı

11nisan11

-- Dizelerime ses olan sevgili ağabeyim

Doğan Bilge'ye en içten teşekürlerimle.--