Elma Çekirdeği
Renk ver bana.
Koku ver.
Masumiyeti öğret...
Önce aşık et beni kendine,
sonra aniden terket.
Elmayı çekirdeğiyle kaynat reçel yaparken.
Renk ver bana.
Koku ver.
Gerçek beni öğret...
Ekmek almak için, elinde karneyle
sıraya girdiğinde;
kaçarken ben polislerden seni gördüğümde,
gör beni.
Al götür evine, sakla, dua et.
Hüznünü anlat ve sal rengini, kokun üstüme sinsin.
Elma çekirdeği ol küçük kadın.
Sev beni.
Renk ver bana.
Koku ver.
Parmak uçlarını öğret.
Yağmurlu bir İstanbul'a uyanalım öğle vakti.
Çay ve simidi seviştirelim ağızlarımızda.
Utanarak bakalım birbirimize,
utanmadan sevişelim korkularımızda.
Tenini sil tenime,
ağlarken de gülebilmeyi öğret.
Sev beni.
Renk ver bana.
Koku ver...

Çay ve simidi seviştirelim ağızlarımızda.
zira öncesinde kalem ile kelimeleri seviştirmiş şair.. bir çok renkleri de buluşturmuş şiirde; güzellik, aşk, sevgi, içtenlik, masumiyet ve de hayatın ta kendisi
farklı bir tarz, farklı bir kalem .. çok hoş ve güzel bir şiir ..
tebrikler, teşekkürler ..