Emeğin Aşkı

Hiç kimse bu kadar acıtamadı canını

Sevdiğinin acıttığı kadar

Her gün ayrı bir dertle geldi

Ya bir isteği vardı ya bir emri

Her sözüyle bir acıyı daha ekledi ömrüne

Ne parası yetti nede ona olan şiirleri

Yoksuldu ve yorgun

Sırtında taşıdığı o kum çuvalının karşılığı

Ya bir vitrine gitti ya da bir bardak çaya

Öyle dayıları da yoktu arka çıkan

Kendi halinde bir işçiydi, emek işçisi

Ne düştüyse hakkına ona verdi

Gözlerinde bir gülümseme uğruna

Tabanları nasır tutmuştu gözleri kan kırmızı

Geceleri de çalıştı uykusuzluğa kafa tutarcasına

Ne yaptıysa yettiremedi, gidemezdi de

Bir gün kendini bir köprünün üstünde buldu

Başka çare yoktu, biliyordu

Onsuz olmayacağını, onunla da yapamayacağını anlamıştı

Sessizce bırakıverdi bedenini, karanlığı delercesine

Bedeni kıyıya vurduğunda yoktu artık

Ömründe görmediği kadar kalabalıktı etrafı

Herkes bir söz ekledi ölümüne

Ölümü büyük yaslara gebe olmadı

Bir gazetenin arka sayfasında bir haberdi sadece

Acı veren bir sözle ?yoksulluk ölüme sürükledi'

Onu öldüren yoksulluktu biliyordu

Hiç parasızlıktan yakınmamıştı oysaki

Kirli elleri temiz yüreğine aş olmuştu

Şerefi hep cebindeydi yürekli bir şekilde

Onu yok eden sadece sevginin yoksulluğuydu

Anlatamadı ne sevdiğine nede gönlüne

Yalnız gidiverdi, yapayalnız