Emek

Elleri toprak kokusu

Elleri nasır

Sırtında bin yıla bedel bir yük

Gözlerini bulutların ağıdına saklamış

Ha düştü ha düşecek kirpiklerinden...

Muştu mu ne çok oldu unutalı

Gökkuşağından toplamayı...

Ömür çilenin yazgısı

Kurudu toprak düşmedi yağmur damlası

Uzattı asumana kınalı ellerini

Sakladı duasını güneşten

Yüreği yanık ağrısı dinmeyen yardı

Anaydı çobandı bahçıvandı...

Her çizgisinde o gül yüzünün

Solgun tebessümleri ağırlardı

Yılların tok gönüllü edasıyla

Nasıl da kollardı dört çiçeğini

Merhamet nehrinden akardı

Sözlerinde yıkanırdı şefkat

Susarak söylerdi sevdiğini...

Gün yine şafağın kollarında

Yol uzun yol meşakkatli

Ekim çölden almış sıcağını

Yakar tenini

Yürü diyor çabuk davran

Kasım misafir olmadan ocağına

Hasat zamanı şimdi

Kolay değil rızkını kurak topraktan dermek

Hayat bu

Terle yoğrulmuş koca bir emek...

Züleyha Özbay Bilgiç

Kütahya/2010

Şiirime sesiiyle güzel yorumuyla ayrı bir anlam katan Eylül' e sonsuz teşekkürlerimle.