Emir Kipinde Dün Batımı

Günlerden bir gün, düşersem çetrefilli bir sokak arasında

Şehre dökülen kapkara karla örtün üstümü

Göz kapaklarıma menekşeler çizin

Dudaklarıma buruk bir gülümseme

Ellerime umut tutuşturun,

Gazete sayfalarından koparılmış harfler dolayın saçlarıma

Gövdeme hafif bir esinti üfleyin

Taze asfalt kokusu dinsin diye

Burnuma mavi bir gül tutun.

Dün batımlarında kalmış ruhumu

taze çim kokusuyla sarın.

İçime çekemediğim her sevinç için ağlayın sonra

Naaşımı her dinin evinden geçirin

Her mezar taşına sürün bileklerimi

Parmak uçlarımdan akan hasretleri toplayın ardımdan

Benimle beraber gömün sılanın bağrına.

Eğer olur da dikilirsem ayağa, bir sokak köşesinde

Billie'den kalma cızırtılı şarkılar çalın cadde başlarında

Mor bir kurdele gibi sararken gece yeryüzünü

Yürüyen naaşıma yaşıyormuş gibi davranın

İnsan olmanın umudunu içinde taşıyan bir cesede bakar gibi

İzlemeyin adımlarımı.

Ardımda bıraktığım her geçmiş tanesini evlerinizin başköşesine asın

Sokak lambalarına sardığım keder tohumlarım büyürken

Karanlık gözlerinizi almasın diye, ışıklarınızı açın.

Nispet yapın bana, mutluluklarınızla.

Kendinizden geçin, kendinizi insan sanın.

Ben ayak izi bırakmayan adımlarla yürürken aranızda

Kesif kokusu zihni delen gözyaşlarımla yıkanın.

Arının günahlarınız karşısında,

Saç tellerimi saran aleve biraz daha yaklaşın.

Gözlerimin gerisinde kalmış çok uzun zamanları

Boynunuzda taşıyın

Taşıyın ki kendi geçirmişlikleriniz için

Tanrı'ya minnettar kalın.