Empatik

ki sen

ruhumun orman kuytusu ve bu kuytuda yeşeren hüzünlü bir çiçektin

bedenin kurudukça bir damla gözyaşı daha içerdin köklerinden

cesur değildin belki ama bir o kadar yürekliydi sevda bakışların

sığ denizlerinde bile kopacak fırtınalara çok ça limandın içinde

ben mi

ben fırtına değil okyanusun ta kendisiydim

yüzünü bile göremediğim limanlarındaki hoyrat bir esinti

en derininden

laciverttim maviye kaçan

yakamozdum ay ışığına sevdalı

sahillerine vuran bembeyaz köpük

aşktım... içimdeki tüm yaşanılası yaşamlarda

nicedir

imbatlar sert olmasa da ters eser oldu şehrimin kıyılarına

ve anlaşılamadık tüm iklimleri giydik sımsıkı üzerimize

bu aralar

alnına rastgelesi sürülmemiş sarhoş bir balıkçı teknesi gibiyim

kanatlarında ecel taşıyan tüm martıların

çığlıklarında kaybettim içimdeki maviyi

ne denizim belli

ne de seferlerim

seyir defterinde bile adı geçmeyen alabora olmuş kimliğimde

kıyısızlığıma ağlar sönüp te yanamayan tüm fenerler

benim artık

kalabalığında sessiz ve kimsesiz

ışıkları kör

caddeleri dilsiz tüm kentler

tüm çıkmaz sokaklardaki adresler

ve ayak izlerini terk etmiş tüm gidişler benim artık

eğer bir gün

düşerse aklın dehlizlerime

bil ki

gittiğin uzağım

ki ben

ruhundaki hücre odalarına hapsettiğin empatik bir köşeyim aslında

kurabileceğin bir düş değil

kurup ta yıkamayacağın kadar gerçeğim

şiir gibi

ölüm gibi...

aralıkikibinonbeş