En Büyük Hediye

Güçsüz kaldım hep

Nefes bile alamadım

Utandım hatalarımdan,yaptıklarımdan

Geriye dönüp bakamadım...

Yıprandım tek başıma

Yürüdüm adım adım

Saydım sayılmıcak kişileri

Öptüm öpülmücek elleri

Kapadım gözleri açmak istemedim

Sakladım gizledim gördüklerimi...

Öğrendim adını yavaş yavaş

Yaşamak için hayatta

Anahtar elimdeymiş meğer

Mutluluğun kapısını açtığımda fark ettim

Aşk olduğunu içimdeki sevginin...

Girdiğimde içeriye hiç bu kadar sevinmemiştim

Geriye dönüşü yok diye hiçbirşeye...

Bıraktım geçmişimi

Ne sözler kaldı ne yüzler

Rengarenk oldu şimdi

Siyah beyaz çiçekler...

Kışı unutturdu doğan güneş

Isıtıyor aşk dolu gözlerin

Belki bu kadar çektim diye

Çizdiğim kötü kaderden

Sensin en büyük hediye...