En Doyumsuz Meyimizdi Sevda

İsyankâr bakışlarındaki kuşkulardı hüzne sövgün

Pusulasız bir denizde en bakir ülkeleri arıyorduk

Şiirler serpip yalnızlığımıza, mavileri geçiyorduk

Bir yılkı/nın sırtındaki jokeydik, ağlardık her gün.

Toprağımızı zorladık/ça direnci azalan menekşeydik

Kırık türküler sürülüydü içimizde, sisli bakış olurduk

İşe yaramazdı sus/ku, unutulmaya yüz tutan lehçeydik

Eşkâlini bilmediğimiz pus/atlarda birbirimizi bulurduk.

Her akşam yaşlı güneşi saklardık üşümüş yüreklerimizle

Göğsümüzdeki sol ağrılara sabırla direncimizi gömerdik

Yıkanırdık isimsiz coğrafyalarda, dil/imizdeki türkülerle

Kavgayla tütsülenirdik, titrek ellerimizle şiirler dizerdik.

Sevincimizde bile mağrur bir başka/ldırı vardı, tohumduk

Tükenince direncimiz, birlikte puslu mevsimleri seçerdik

Dokun/amazdık birbirimize, umutların kentinde yolcuyduk

En doyumsuz meyimizdi sevda, içtikçe kendimizden geçerdik.