Engeller Yüzünden Öleyim Mi?
Engel diye haykırmalı mı insanlar
Ya da yüzüme sanki ölmüşüm,
Deneymişim gibi bakmalılar mı?
Bir tekerlikli sandalyede
Ömrümü mahvetmeye bile razı olurdum belki
Ben yürümeye çalışırken
İnsanların bom boş ve umut vaat etmeyen
O kör delisi bakışlarını da görmezdim böylece
Evde oturur yalnızca engelimle yaşardım.
Bunu yapmak yerine
Hayata tutundum ben
Onlar gibi olmaya çalışmadım
Yalnızca normal olmak istedim
Mükemmel de değil kusurlu da değil
Ben eski ben olmak istedim yalnızca
Ama onlar anlayamadılar
Bazen içimden lanetler savurmak geliyor
Ama yapmıyorum
En azından ben saygılı olayım diyorum
Ama onlarında benim hayatıma
Önem verip beni desteklemeleri gerekmez mi?
Bir bakıcı bulmuşlar dün
Biliyor musunuz?
Hiç yardımcı olmuyor bana
O da vuruyor kusurumu yüzüme
Bense tokat yemişim gibi
Ağlayarak odama gidiyorum.
Nedir toplumun bu hali
Hiç mi destek veren olmayacak
Hep içime atarak
Yüreğimi kinlerle mi dolduracağım
Ya onların da başına bunlar gelse
Onlar da haykırmazlar mı benim gibi
Haykırırlar tabi
E bu saygısızlık, bencillik değil de ne?
Tutunmamalıymışım hayata
Bunu o bom boş gözlerle bana bakanlardan anlıyorum
Ben bu dünyaya ait değilmişim
Bunu yeni yeni fark ediyorum
Ama neden neden?
Engelleriyle bile olsa
Yaşamaya hakları yok mu insanların?
(Bence yanlış davranılıyor bir toplum sorunu olarak gördüğüm için şiirde ele almak istedim bunlar benim yaşadıklarım olmasa bile onların acılarını ve yalnızlıklarını hissedebiliyorum)