Erenlerin Feryadı / Kanlı Tahta

Horasan’dan yükselir Pir-i Türkistan sesi,
"Nereye sızdı?" der, "O hikmetin öz mayası?"
Aslına rücu varken nefretin köhne isi,
Kuruttu koca çınarı, kan doldu her dalı.

Şeyh Hamid-i Veli’dir Anadolu tılsımı,

Fırınında yaktı o; kibri, hırsı, hışmı.

Bugün ise sofralar, haramın son kısmı,

Kararttı saf fikri, nefsin kör ihtirası.

Ahi Evran tezgahta, edep dokurdu tel tel,

"Helal lokma" diyerek kurulurdu her emel.
Şimdi hile kuşatmış, çökmüş o kadim temel,

Menfaat pazarında, esnafın bitti yası.

Hani Bacı Erenler? O vakur Türk kadını,

Modernlik cilasıyla kirlettiler adını.

Koptu şefkat elleri, unuttuk muradını,

Yıkıldı aile denen o iffet kalesi.

Özgürlük maskesiyle sunuldu bin bir günah,

Edep "yobazlık" oldu, yükseldi göğe bir ah.

Yuvalar dağılırken ne gün doğdu ne sabah,

Zehirli bir sarmaşık, sardı özü yozlaşma.

Akşemseddin fısıldar: "Fethin sırrı nefistedir!"

Ruhunu yenemeyen, dar bir kafestedir.
Biz kaleyi kaybettik, sesimiz son sestir,
Karanlığa esiriz, yol şaşırdı pusulası.

Maturidi sızlanır: "Akıl nerede, din nerede?"
Hurafeler boğuyor bizi derin derede.
Cehalet bir kör duman, perde indi gözlere,
Kendi öz ateşimizde yandı irfan deryası.

Ebussuud elinde, adaletin mizanı,
Zalime dur diyordu, gözetirdi mazlumu.
Şimdi cüzdan tartıyor, vicdanın her anını,
Haklılar ayak altı, kalmadı hiç utancı.

Gürani kan ağlıyor, Fenari yas içinde,
Mektepler irfan değil, kanlı bir yas içinde.
Öğretmen katledilir, talebe suç peşinde,

Bilgiye kurşun sıktı, bu asrın karası.

Nasıl kıyılır söyle, o masum sabiye?

Toprak utandı bugün, bakıp bu caniye.
Cennet kokan fidanlar, dönerken bir maziye,
Anaların feryadı, sığmıyor asırlara.

Hakikat kürsüsünde Nesimi’yi yüzdüler,
O bile şaşar kalır, bu cinnetin bendine.
Fuzuli’nin aşkına, sahte mezar kazdılar,

Dünyayı kurban ettik, şehvetin illetine.

Nef’i çıksa kabrinden, hicvi derya olurdu,
Riyakârın cüssesi, hiçbir yere sığmazdı.
Menfaat sofrasında, ruhlar bir dev olurdu,
Dönüşü olmayan yola, kestik biz bu bileti.

Hoca Dehhani söyler, güzelliğin kaybolan izini,

Zarafet sürgün yedi, unuttuk biz özünü.
Saygı, görgü ve haya; yumdu artık gözünü,

Türk’ün asil töresi, gurbetlikte yara.

Işık erenler sustu, duvarda asılı saz,
Gönül teli kırıldı, dökülür kanlı niyaz.

Ne Yunus’un nefesi, ne o kalbi beyaz,

Karanlık yüreklere, söz anlatmak bir savaş.

Ey Anadolu yurdu! Kalk o gaflet uykundan,
Erenlerin nuruyla, arın yabancı suyundan.
Sök at bu yozlaşmayı, kopma asil soyundan,
Bu fetret devri bitsin, başlasın özleşme!

Mekteplerde karatahta, tebeşirler kan sızar,
İlim gâhi dediğin, şimdi sanki bir mezar.
Harfler yetim kalmış bak, kime edecek nazar?
Zifir çöktü gündüze, aydınlanmaz geceler.

Geleceğin fidanı, karanlığa sürüldü,
Oyun çağında masum, bedenler yere serildi.
Dağlar bile utandı, taşlar dertle yarıldı,
Şehit düşmüş sabiler, toprağın ilk yarası.

Hacı Bektaş seslenir: "Şifa sunan ey hekim!"
Hastalık ruhumuzda, ne ilaç var ne ekim.
Şiddet dolmuş her yana, vicdanlar darmadağın,
Masum canlar yanarken, sönmez özün çırası.

Maturidi aklıyla, son kez vursun şu mührü:
Vebal hepimizindir, dindirelim bu zehri.
Ahlak ile kuralım, yeniden nurlu şehri,

Dirilsin Türk’ün özü, bitsin artık bu melal!

Titre ve kendine dön! Ey bu vatan evladı!
Ahlak bittiği yerde, sürgün başlar her cana.

Özleşmeyi bildiğin, o kutlu an geldi mi;

Yozlaşma mağlup olur, derman gelir cihana!