Eros'un Okları

Seni seviyorum nidalarıyla

kim yaklaşmaya çalışıyorsa yanıma,

püskürtme teknikleri keşfediyordum

hiç üşenmeden uyguluyordum sonra.

?Aşk iki kişinin ortak yalnızlığı paylaşmasıydı nasıl olsa?

yanmak vardı mirim işin ucunda

öyle böyle değildi hem

bir gülüşe aldanıp körü körüne

ya da takılıp bir göz süzüşe,

yatmak ayrılık ertesi zindanlarında.

?Hiç çıkmamak muhtemelen koyardı da adama?

işte bu yüzden ırak yeğdi,

Çoğu zaman yakından

Hem, kim çekecekti onca cefayı

Kuytularda bekleştim yıllar yılı

Sessiz, kulak kirişte kıpırdamadan.

"Sis buluttan ağırdı fikrimce o günlerde,

aşk'ın pembe hali külliyen kuyruklu yalan?

sessizliği karıştırıyordum

kale surlarımın harcına

ne top işliyordu, ne tüfek

evvelden gelen anlatıya göre,

sert bir harpti ya, aşk denen o cenk.

kolaydı ilk başlarda direnmek,

uzak tutmak ateşi yüreğin zırhından

görmek için bakmamışlığın rahatlığında

ya gözünün üstünde kaşı vardı hepsinin,

ya da, iyi öpemiyorlardı çatlamış dudağımdan.

ta ki, çıkana dek karşıma o afet-i devran

Sonrasında ne kale kaldı, ne sur, ne siper, ne kalkan

kabul inandım

gerçek aşk varmış

ve yediğinde o ilk oku,

neye uğradığını şaşırıyormuş insan.

anladık ıskalama lüksün yokmuş Eros

yazmışsa insanın alnına bir defa Yaradan

iyi de, kevgire çevirdin be kardeşim,

yeter, el aman....