Erte Mevsimler

d/izlerim ezile ezile geçiyor zamanın içinden

yalancı baharlar taşıyan kış güneşi sıcaklığında düşlerim

akşama batacak da olsa

özlemlerim diridir...

güvercin kanatlarına tutturulmuş gülümsemelerin

ardına sığınırken

her seferinde erte mevsimlere

gebe durur bekleyişlerim...

hüzne bulanmış g/özlerimin gölgesi

seni beklerken!

ha kül ha güz rengi ellerim

neye dokunsam yangın!..

sadece

günü uyandıran karanlığın boynu bükük

kokunun sindiği duvarlarım ıslak

yıldızlar kanrevan

vurulur ay

gitgide büyüyen yalnızlık ortasında

bir yanım su bir yanım toprak

adımlarımsa rüzgar ...

dur bekle!..

seni vermedim daha

sonsuzluğa

daha çok var yâr!

gözlerime oturan karanlığı

ağaran güne asmadan

gidemezsin!..

sayın Ergüney'e yardımlarından ötürü teşekkür ederim