Esaretin Manası Bir Ömür Ayrılıkmış

Ay düşünce derine, karanlık çöker ebre

Perdeleri kapanır, geceden daha gece

Okyanuslar aldanır, geleni sanır cemre

Davetsiz çökünce gam, kalır sürura gebe.

Zemherinin nefesi, üfler saç tellerime

Günahım gibi yağar, yıldızlar ellerime.

Uzletin nidaları sağırlarla söyleşir

Gözlerimden akan yaş, iftirakla eyleşir.

Gönlümün sen yanının, çivisi pas tutmuşken

Hasretlerim nöbette, inzibat eri gibi

Harman gözlü sevdamda, hasadı kurutmuşken

Küllerin alazlanır, gözümün feri gibi

Nabzımın her vuruşu, yüreğimde bir rahne

Tabipler otayamaz, oynadığım son sahne.

Çare değil dilimle, ismini zikretmemek

Devrik cümlelerimle, geceyi titretmemek.

Gölgeden düşlerime, suretin gibi taptım

Karanlık kollarını gönlüme vuslat saydım

Irakların zulmünü, soluma yakı yaptım

Teninin kokusunda, tek tek gülleri saydım.

Ayrılık menbasını, al kadehinden içtim

Bir vefasız ömürden, sadece elem biçtim.

İçimin sığ kentleri, yoklukla savaşıyor

Kanları çekilince, nabız nabzı aşıyor

Tahammül surlarımın, sıvaları dökülür

Aşk aşk diye ünlerken, ağıtları yaktırır.

Dizlerimin bağları ilmek ilmek sökülür

Boynuma veballeri, ziynet diye taktırır.

Esaretin manası, bir ömür ayrılıkmış

Ecel gelince başa, âlemden gayrılıkmış.

Dünyayı terkimde, ansızın kalbim durdu

Nur yağarken berzahta, ölüm felah olurdu.

19-04-20111 // NÜS