Eşiğinde

Bir ses var içimde,
adı konmamış bir ürperti.
Ne senin ne benim—
ikimizin arasında unutulmuş
bir kelimenin gölgesi sanki.

Biri var;
adımlarını duymuyorum,
yüzünü tam seçemiyorum,
ama yokluğu bile yer açıyor içimde
sözünü etmediğim bir sızıya.

Gecenin kenarında duran bir fener gibi
yavaşça yanıyor içimdeki ihtimal.
Ne yakın,
ne uzak…
Sanki dokunsam dağılacak,
çekilsem solacak bir şey.

Kalbim,
adını bilmediğim bir çağrının
ritmine alışıyor günbegün.
Belki bir bakışın suskunluğudur bu,
belki bir sesin titrek gölgesi.

Ben sadece şunu biliyorum:
Bir eşiğin üzerinde duruyor kalbim;
geçemediğim, geri dönemediğim.
Aşka benzer,
yalnızlığa benzer,
ama ikisine de sığmayan
garip bir sıcaklık.

Ve belki de en çok—
hiç kimseye söyleyemediğim
o küçük sırda saklı bu hâl:
Kalbim,
başka bir kalbin gölgesine alışıyor.