Eşiğinde Duruyor İşte

Güzel olmayan bir kader öyküsü gibi

Sesleniyordu romanin bir yerinde "mathilda" diye yazar

Mutsuzlugun bilgesine bir cagri gibi saplandi rüya

Uyandigini ilk kez farketti

Ciliz adimlarla ilerledi

Soluktu teni

Benzi sararmis terliydi yüzü

Konusamiyor boguluyordu yutkunurken

Kapiyi kilitleyecek tecrübeli bir anahtarda yoktu

Gelip durmus esige iste

Ölümlü"mathilda"

Son nefesini verirken birakti kalemini yazar

Ve sonra

Bitmis bir romani kapatti gözleriyle usulca