Eşik ve Bekleyiş

O kapı açıldı ya bir kez, artık kapanmaz bu hüzün,

Gölgesine sığındığın o serin, o en uzak güzün...

Şimdi avucunda tuttuğun o paslı anahtarın teri,

Çağırıyor uzaktan, o henüz yazılmamış günleri.

Beklemek; kurumuş bir mürekkep lekesinin canlanması,

Veya eşikteki ayakkabının, bir yolun tozuna yanması.

Uzak yazın hatırası, bir yangın külü değil artık,

Yeni bir baharın koynunda, sessizce saklanan varlık.

Yaprak altı soğuk yanaklarında kuruyan o son sel,

Belki de fırtınadan sonra dokunacak o şifalı el...

Rüzgâr yine girecek aralardan, ama bu kez başka,

Eski perdeler inecek, yer açmak için yeni bir aşka.