Esir Düştüm Yokluğuna

Sabaha kavuşmakta olan gecenin,

son demi gibi karanlık

Ölmekte olan bir bedenin,

anlamsızlaşan dünyaya bakışı kadar alaycı suskunluğun

kuru bir sünger gibi emiyor,

varlığınla sulanmış yüreğimi

Köle düştüğümden beri yokluğuna;

Kayboluşum zor, esir pazarlarında

prangalarımdan tanırsın beni

' ...

Yürüdüm;

koşup durduğun sokakları

Kokladım;

Bir zamanlar hüznünün,

mutluluğunun sindiği harabe duvarları

Sevdim;

senin gözünden bakar gibi

bir daha geçmişe giderek

ruhunda iz bırakmış her şeyi

Bir âmânın değneği gibi

seninle tanıdım bu şehrin bilinmezliğini

Ara sokaklara tünemiş ne kadar solgun yüz varsa

sandım ki arta kalmışlar benim gibi

ölüyü dirilten gülümsemenden

Düşmanlarımı korkutan heybetim yok

Azmim,

cesaretim

uzak!!!

ölü çıkacağı çarpışmalardan

Oysa sevgimin korkuttuğu yürekler var

sevilmekten ürkmüş sevgilim

Sen ısısı sana değmiş

Bir ateşten korkarken

Ben bütün yangını ile içimde taşıyorum

Sen onun sıcaklığından ürkerken

Ben yüzüne haykıracak cesareti buluyorum

Seni sevdiğim renkten,

kitaptan,

filimden,

sana ait olmayan hiçbir şeyden değil

Senin için büyüyen,

sana olandan haberdar ediyorum

Eğer o tanrı ki;

kendini beş vakit aklıma düşürmek için

dünyaları yaratıyorsa

Yarın, beş vakit aklımı çalanı değil

yaratığı aşkın acizliğiyle

O'ndan bir parça olanı sevdim diye

beni cezalandıracaksa

kim inanırdı ki ona... '