Esmer Kadın

Seni uçurumlardan alıkoyarken

Üstüme yığdın şehrin ışıklarını

Çaldın karanlıkları uzaklara kaçtın.

Yar koynunda taze bir ceset gibi

Uykusunda, aksini düşlemekti korkunun

Ve hayatın ellerine nasırlar savurması,

Bir kitap yargılanmasıydı yâda

Tarlasında garip kuşlar ölürken şiirin

Senin bana benzemelerin.

Ah canım iklimler yeşilden uzak

Kendi savaşını yaşıyor mavinin karmaşasında

Denizler hoyrat bir martı infazında

İçime işliyor, çaresizlikten kalan sesi

Ellerim varmıyor kanatlarına

Ve her ölüş sana benzeme çabasında

Her hayat senden biraz daha uzak.

Esmer kadın

Uyut beni karanlık kokan koynunda

Öldür beni

Ki adımı zikretsin bu gece tanrı.