Esmer Kerte

Sessiz bir kabullenişti usanmış varlığıma tepeden tırnağa

Sonsuz mor uğultuyla çekildi ellerim ayaklarım kabuğuma

Ürperti almış beni savaşarak,merdanelikte yalnız kalışlarıma

Buyur ettiler cennet bakışlı,mülteciler sessizce yemin gözlediler

Geç kalınmış yalancı çağların,yakarışlarına bedelsiz eserken

Yalan söylemez dediler,vücutsuz ilahiler aşklarımızın menzilinde

Son kerteye ermiş postacılarım,düşe kalka işaretleri yara,bere

Börböcek tutulmuş mor püskülüme,tozunu sürmüşler yüzlerime

Gölgelerim boşalmış gümbürtüyle,ne söylediler ise rengarek

Esmer öpücüklerim sefalet berkitilmiş her an gizlenmek gerek

Göremedim gayri çağlayan masmavi afetleri hendek hendek

Zincirleme dökülürdü pançolarım dillerinde destansı kekeleme