Ev

Bu ev!!!

Bu ev bizim evimiz değil mi Necibe

ve sabahtan beri bu evin içine

bir ihanettir akan sarı kara

senin bildiğin yanık anızdan daha isli kara...

Çocuklar gene hep öyle güle oynaya

gül bağlamışlar uçurtmaya

inip biniyor bulutlara

"hayradır" diyor ihtiyarlar ve lâ illâhe illâllâh

bu bir yağmur duası

şimdi semada bulutların en alâsı

mısır tarlasının başına konmalı

yakarışlar su olmalı ey Fuzuli

su kasidesi

bol bol su...

Ne oldu da

yazılanlar hep oldu.

Bir cennet yazılıydı o zaman evin kapısında

avara tarlalar bile umutlanırdı yazdan yaza

açtık

çıplaktık

soğuktuk

kurtlar uluuur

Türk'ü Bulgar'ı birbirimize çoook

çok sokulurduk...

Gerçekten

bir cennet yazılı mıydı o zaman kapılarda?

Küçüktük,büyüdük,kapıları kapattık

göç gemileri gelir geçer

biz hep geç kalırdık...

Şimdi oralarda

Tuna Boyları'nda

nekadar cehennem varsa sen yolla bana

biz kıyametlere alışık

soykırımlı sürgünlerde ölümleri aştık...

Demokrasiler

varsın ağlasın bugün sular buz tutunca

sevilen toprak aynı topraktı

çok görüldü ömür boyu talihsiz özveriler

acı sözlerle dağlandı dil yokuşlar burcunda

yokuşları iniyorum

yokuşlardan inenleri biliyorum

sürü sürü

çığlık çığlık

renkleri biliyorum

renkler biraz daha soluk

biraz daha sarı karaya çalık

ve uzadıkça bu yağmur duası

biraz daha uzaklaşıyorum bu evden

daha birazcık...

Her şeyimiz satıldı bu evde mezatla

evin içi boş

dolaplar,raflar, duvar yastıkları boş

dışarıda tarlalar,başaklar,bulutlar boş

bir uğursuz boşlukta

oyalanıp duruyor çocukların uçurtması

umut dolu

gül kokulu

Nuh'un gemisi geldi gelecek

kalk gidelim Necibe sen bilirsin

zaman oyalanma zamanı değil

hiç de değil bu evde...