Evcil

nasıl evcilleştim

ölürüm de ayrılamam derken

nasıl kabullendim ayrılığı

baba yadigarı bir silahı

çaputlara sarıp toprağa gizler gibi

nasıl öğrendim içime sığmayanı

içime gömmeyi

sen...

sensizliği atık su gibi akıtırken içime

yarasını çamurla sıvayan dağ köylüleri gibi

barudi gecelerde

kan taşı şiirlerle dağlayıp acımı

kül kanatlı güvercinler gibi vurula vurula

nasıl öğrendim acının hedefinde

tek tabanca durmayı

çürük dudaklarımı ısıra ısıra

nasıl öğrendim ıslığını yitirmiş bir rüzgar gibi susmayı

iflah olmaz hüznüm

gecelerin ısırgan yatağına piç acılar peydahlarken

nasıl öğrendim sarılıp yokluğuna

kan uykular uyumayı

her şeye öğrendim de çölüm

öğrenemedim işte...

sana yazdığım şiirleri karalamayı