Evcilik Oyunu

Senin içinde bir kız çocuğu var sevgilim

Ve ben bu çocuğu

İlk gözlerinde gördüm mutlu olduğun zaman...

İki yandan toplanan

Kestane siyahı saçlarıyla

Göz kırpıp gülümsüyor,

Fısıltıyla davet ediyordu beni oyunlarına.

Utanarak,

Çokca unutarak dizlerindeki yaraları...

İncecik sesiyle sorduğu

Baldan tatlı;

"Benimle bir ömür evcilik oynar mısın?" sorusuna

Olumsuz cevap vererek

Küçük bir çocuğu kırmak olmazdı,

Küçük bir çocuğu kırmak acımasızlıktı çünkü

Ve gözyaşında boğmaktı onu

Ağlayışına neden olacağını bilerek...

Kabul ettim,

Dahil oldum oyunlarına.

Kalbim,

En sevdiğin oyuncağın oldu sonra...

Ne de güzel oynadın sen onunla;

Hiç kırmayarak,

Bozmayarak,

Çizmeyerek hatta...

Kimi zaman sarılarak,

İçinde saklambaç oynarak çoğu zaman

Ve başını yaslayıp dinleyerek gözlerini kapattığında...

Seni mutlu görmekten daha güzel şeyler de varmış meğer,

Seni mutlu edebildiğimi görmek...

Kaynağı olmak dudaklarındaki kıvrılışların.

Gözbebeklerini gıdıklayan bir bakış,

İçine kelebekleri salan bir kafes olmak...

Özgürlük senin içinde!

Kelebek dolu kafesimin kapısını

Sana doğru açmam

Ve kıpırdayın,

Uçuşun diye aşkla bağırmam da bundan

O kelebeklere...