Ey Benim Mahruyanım
Ey benim mahruyanım
O ay cemalinde bulurum huzur
Geceme doğmadığın an sanki durur zaman
Mihriban sözlerin sadrıma vurur
Ah o vuslatın yağdığı an cemreler tutuşur
Engin hülyalara düşer dördüncü cemre
Saadet kapıları aralanır gün tulû ederken guruba
Fark ettin mi niçin ümit doğdu ufkuma
Sevgide denge değdi sol yanıma
Gıyabında durdum niyaza
Huşû ile baktım şöyle etrafa
Dedim şiirlerle alıp başımı gideyim
Gideyim de hangi gurbette eğleneyim
Mihnet başımda dünya, minnet duysam da yolcuyum yolda
Gönül borcu bu ödenmiyor parayla pulla
Gariplerin sarptır yolları yokuş
İnşirah niyetiyle durdum kıyama
O dehşetli zamanlarda dua ile dayandım her gâma
Şefkâti engin Mevlam yeğâne lûtfuyla mamur eyledi
Dehşete düştüğüm karanlık gecelerde
Gökyüzüme mahruyan serdi
Ve yürek yine tutuklandı susmaya, mahpus ettim artık gülüşlerimi haramdır gözlerine!...