Ey Dostum.../

I:

Yalancı baharların içinden geçmekten ezildi bu yürek !

Acısınımı anlatayım zulmünümü ? hangisini anlatayım be dost ?

Kalbime kurşun misali giren bu acının dermanı yok dediler bana

Üzülmekten başka bir çaren yok,ilerde unutursun dediler

Canımın yanışını bir kez olsun görmediler

Ben yandım herkes öylece izledi

İzlemekten de başka bir çare olmadılar bana...

Ben her gece alev misali yanarken,

Beni yakanlar sadece,yanışımı izlediler

Ve ben her gece yandığım için uyuyamazken,

Yine beni yakanlar mışıl mışıl uyuyordu

Düşündüm durdum kendi kendime

Bir gün yüzüm gülecek/mi acaba...

Kimse bilmiyor aslında,

Yada biliyor da bilmiyor

Topraktan geldik,

Yine toprağa gideceğiz

Ama geldiğimiz gibi değil !

Gelirken sevgiyle,şevkat ile geldik,

Giderkende akıbetimize göre ağırlanacağız

Şimdi herkes yaksın canımı serbest

Bunun ahiretide var be dost...!

II:

Dünyanın yalan olduğunu bilmiyorlar ey dost

Herşeye burada sahip olduğunu sanıyorlar,

Varlıklarıyla kendilerini avutuyorlar,

Suçsuz insanları yalan sözlerle dolduruyorlar

Günah be dost ben yapamam asla

Allahımdan korkarım...

Bu dünya yalan dünya be dostum

Sanmaki ben bu dünya için yaşıyorum

Sanmaki bu dünyanın parası beni mutlu edecek

Yok dostum yok!

Ben bu dünyaya,

Akıbetim için,ahiretim için,ve cennetim için,

Allahımın bana verdiği can ile,

Sınavımı tamamlamaya geldim...

Şimdi beni yaratan Allahıma yalvarıyorum

Ben bana düşen görevlerimi yerine getiremeden,

Canımı alma Allahım ne olur.../