Ey Dostum Gece

Ey gece!

sana geldim önümü ardımı düşünmeden

sağımdan solumdan sobelenerek

geldim işte al beni

al beni en görünmeyen kollarınla

en kocaman uçsuzluğuna

yut bütün gölgelerimi

erittiğin yıldızların kabrine bırakma tut ellerimden

dünyanın saçlarını taradığın avuçlarını aç

sarıp sarmala ayazlara bırakma

ve en mahrem yerinde ağırla beni

her kederin kamburunda sakladım ömrümü

kalbimin kanayan yerinden damıtıp

senin için efkarlar biriktirdim

yalnızlığıma gülümseyişler giydirdim

sana getirdim

şimdi nihayet ikimiz kalacağız

sonsuzluğun yarınındaki ufuklarda

aç bana kapılarını

umduğuma değil

bulduğuma geldim