Ey Fahri Kâinat

Rüyamızda bile seni görmedik,

Ama uyumayı senden öğrendik.

Sana gelip de hatırını soramadık;

Hatır sormayı senden öğrendik.

Yetim kaldık ama cabir olamadık,

Yetimi sevmeyi senden öğrendik.

Seni hep aradık ama bulamadık;

Hakk’ı bulmayı senden öğrendik.

Senin kadar imtihana düşmedik,

Ve sabretmeyi senden öğrendik.

Asla senin gibi şükür edemedik;

Şükür etmeyi senden öğrendik.

Görmesek de kıymetini bilemedik,

Kıymet bilmeyi senden öğrendik.

Senin gibi "Ümmetim!" diyemedik;

"Ümmet" demeyi senden öğrendik.

Yüce Kitabımıza talebe olamadık,

Tembel olsak da senden öğrendik.

Huşuyla bir namaz bile kılamadık;

Namaz kılmayı senden öğrendik.