Ey Hayat
Hayat vazgeçmedi hayallerimi yıkmaktan
bense ona inat,hala direniyorum aldırmadan
yalnızlığın tutsağı olsa da bu yüreğim
hala acıların gölgesinde demliyorum kadınlığımı
solsamda baharlar ötesinde
kaptırmayacağım umutlarımı hayat tacirlerine
ta ki gerçek yıkım,sevdiklerimle gerçekleşmedikçe
alnımda kanlı tarih gibi bu yazgı
okudukça tüyler ürperten
saçlarımda efsunlu bir koku
yazgım açılır,perde perde estikçe
rutubetli bir vuslat
bulaşır dilimin alt köşesine
diken diken batar tenime
lakin ben her umutsuz kalışımda
yıkanır arınırım,yağmur bereketiyle
sisli bir yol olsa da etrafım
yuvarlana yuvarlana
düşerim elbet bir şiirin ortasına
boynumu büksem de zemheriye
otağıma varacağım inancım
ve seslenirim gönül g/özüyle
ey hayat!
düşlerimin boynundan çek yağlı ilmeği
yüreğindeki analağımla büyüdüm ve çoğaldım ben
gaddarlık etme artık bedenime