Ey Hayat Söyle Lütfen

(ey hayat:

bana kesinlikle yoldaş olmayan!)

öyle bakma lütfen, n'olursun söyle

dağlar-taşlar birlik olup ünler miydi aşk diye

yüzünden gözünden öpseydim seni

(ey hayat:

beni hep bitimsiz yenilgilerle sınayan!)

bir serçe sürüsünden sayılır mıydım

ilkgençliğimin coşumculuğunu anımsayarak

yazından güzünden öpseydim seni

(ey hayat:

hem kısacık, hem de upuzun olan!)

ayağa kalkabilir miydi yatalak annem

yüzünde her zamanki acımsı gülümseyiş

sözünden özünden öpseydim seni

(ey hayat:

pür-vahşet ve çoğuncası körduman!)

insanlık bu kerte çürümez miydi

çok yüzeysel lâflarla çarpılmaz mıydık

tuzundan tozundan öpseydim seni

(ey hayat:

bir ucundan tutulsa, birçok ucundan dağılan!)

öyle gitme lütfen, n’olursun söyle

bu şiirim karışır mıydı tanrısal sese

közünden tözünden öpseydim seni

(*) : Dil ve Edebiyat, Haziran 2015, Sayı 78