Ey Kış/Kar Yağma Yollarıma
duvara yansıdı ten
ırmak oldu,yağmur oldu
ölüme üç kala titredi ruh
bedene vurdu çürükler
mor pembe yeşil örtündü ansızın
baharı bekledi kök filizleri
ey sabah! beyaz doğ üzerime
okyanustan martı getir gözleri mavi olsun
bir bebeğin rahimden düşüşü
canın cana dönüşü
eksiktir yaşamak ardından
defalarca vurulsan duvara
ey! gece lacivert ol
en uzak yıldızı düşür gözlerime
çiçekler yeşilse
sıcaksa sarı oda
kahve tadındaysa
siyah gözleri bir çocuğun
ölgün sessiz yağmurun kokusu
mart hüznünü salmışsa bahara son deminde
ey kış! kar yağma yollarıma
sabit kurulmuş düzenler
gerçeği değiştirseler çıplak kalırsın
son çırpınışlardır elde tutulan
geç değildir hiç birşey için erken de değildir
kırmızı yeşil boyasan sırça köşkleri nirengi noktan da dönerken
güvenli bir dokunuştur aslında kendinden kaçışın
ey aşk! yalnızlığını al da gel
ölümle kalım seçim
suni de ölünür bazen
kelepçe takılır erken açmış tomurcuklara
ey hayat! geri ver aldığın ne varsa
küstüm çiçekleri boy verdiğinde
toprak kendini doğurduğunda cemre düşünce
sevgili döndüğünde dönülmez yollardan
ey hayat! ıssız düş geceme
ellerimde gök kuşağının yedi rengi var.
28.mart.2010