Ey Ölüm ! El-aman.

Karanlık buz gibi zamanın tam ortasındayım

Altı delik bir dünya avunduğum

Deniz üstünde/ ırmak ağzında /balık sırtında

Sessiz bir gölgenin bedeninde

Melekler arıyor beni/

biliyorum / bende melekleri...

Melekler bahçesindeyim..

İşte koyu kırmızı dal uzandı üzerime

hangi ülkeyi uyandırdı bu kutsal nara

Nerede koptu kızıl-kıyamet

Hangi tanışın sofrasına davet..

Bir toprak adası düşlüyorum şimdi

Eni boyundan dar

Ne ağaç kokar /ne çiçek/ ne de çimen

Sadece gölgesi zamanın..

Bir soğuk taş /bir ihtiyar

Birde geride bıraktığım eski dost arkadaş..

Yıkarken munis yağmurlar beni

Ruhuma seslenen

Bir tılsımın rayihasıdır rüzgar

ve sükun bir şiire taşır beni..

Vakit ne Eylül'dür ne Mart

Mevsim ne kıştır ne bahar

Ne öğlendir ne günlerden pazar

Savrulurken yaşlı yaprağın bedeni

Bir tanış gök ülkesinde

Yeni bir gül açar...

Sarsılır toprak..bildik bütün kuşlar uçar..

İşte şimdi saltanatın belkemiğimidir kıyam.

Sırlı bir binitin sırtında

Tütsüdür artık burada zaman.

Donanın vakti dostlar !

Ey ölüm ! El-aman..!

10/10/2010/İstanbul