Ey Toprak ! Sızlarmısın ?

Körelmiş karanlığı gecenin , şafak vaktinde

Sefil bir yalnızlığa direnir uykusuzluğum

Set çekilir, göz kapaklarım iki uçurum arası

Yıldızlar bile daha yakınken gözlerime

Aşkın ara nağmesi yayılır gecenin nezdinde

?'Dönülmez akşamın ufkundayız'' bilirim

Aşkın eşref saatinde...

Demlenmeye hazır yalnızlığın koridorlarında

Hayalin süslerken duvarları

Aynalarda gördüğüm sevda yanığı bir müsvedde

Ve sana bakarak eskittiğim yüzümde

Karalara bulanmış sürurum nüksetmekte

...

Alnımın ortasından vurulmuş bir yazgıya yenik düşüyorum

İmgelerle kusan yokluğun ince ince sızıyor yüreğimden

Ayyuka çıkmış sensizliğe kanarken cümleler

Noktasını bile koyamadığım ünlemlere düşüyor şiirim

Yokluğunun çıkmazında kaybolurken anbean

Sana çıkıyor tüm im'ler kaçışım yok bilirim

...

Umutlar biriktiririm, geçmişi kovalarken zamandan

Şakaklarımdan süzülür mazi, geleceği sorgularken

Senli anları vuruyor yüzüme can kırıklarım

Bilmem kaç yağmur eskitmiş kirpiklerimden süzülürken

Hücrelerime sirayet eder hep yüzün

Yokluğun kadar sen varken içimde

Kendisizliğimde çoğalırım meczup gibi, dolanırken ekseninde

Kısır döngülerde narlanırım, üşürüm cehenneminde

Gururumun çarmığa gerilişine ağlarım

Kezza rezilliğimi kabul etmez, gözyaşlarım serzenişte

Dile gelir isyanı her damlada ince ince

Söndürmek istiyorum yangınlarını, ölmeyi diliyorum şimdi

Küllensin artık ruhum, dağıt can parçalarımı yerlere

Ey Toprak ! aç kapını, ağır misafirin gelmekte

Taşıyabilirmisin yüklendiğim acıları

Ey Toprak ! Sızlarmısın sende ?