Ezgin Yürek

Bir kaya kadar sert

Bir gonca kadar yumuşaktı.

Hakikatti insanlığın emeli

Öğrendik o muazzam gerçeği

Öğrendik sonunda sevmeyi.

Milon kadar güçlüydük oysa

Aspasiaların yatağında

Cicero gibi de düşkündük

Sevgililerin kollarında

Oysa hala bulamadık

Nil'de kaybolan Dilber'imizi !

İşbu nedenle uykuludur gözlerimiz.

Ölü toprağı serpilmişcesine ağır bedenlerimiz

Ve yüreklerimiz bir kelebek gibi titrek

Bir kaplumbağa kadar da hantal ve ağır

Bu yük sevginin vebali

Akılsız başların

Bir tospağıyız işte

Ezgin yüreğimiz de sevgimizle.

Ey Lütufkar Kadın ! Sunma bana kendini,

Sen de kalsın Meryem'in bozulmamışlığı !

Akmasın öyle coşkuyla deli kanın,

Sen benim sevgimi taşıyamazsın ey kadın !

Sen kendinde kal,açık olsun yolun.

Bırak beni benle,bendeki senle

Ben bir ömür boyu mutlu olurum gölgenle...

14 Nisan 1995