Farazi

Kendine seni zamansız ilaç saydı

Önce baş ağrısını

Sonra Boğaz ağrısını

En sonunda da köklü acılarını sindirdin

Dindirdin

Öyle sandı

Sonra farazi

Umutların hüzünlü şiirlerinden öptü

Saçları kısaydı, birdenbire uzadı sandı

Tıpkı umudunun sana uzanan yolları gibi

Haliç köprüsünün altından bir yaşamak doğdu

Buradan atlayamam

İstanbul'un köprüleri küser bana

Faraziye bir şeyler aldanmıştı

İki de bir de bekliyordu umutları

Unut geçti ellerine

Anlamadım

Kalbi seslendi sorma farazinin

Umut diyordu

Bunu da yanlış anladı...