Fecr-i Hicran
değil mi ki sebebi aşk hem anın hem sonsuzun
geçsin vakit amansızca geriye sarmayalım
olsa bile sular hırçın yollar çetin ve uzun
isyan edip umutsuzca dertle harç karmayalım
dönsün göğün pervanesi sarhoş bulut uslansın
suya vursun ayın şavkı suda renkler ıslansın
koşuyorken dolu dizgin zamanda iki atlı
usul usul özle kalbim hasreti yormayalım
dertler bağdaş kurar göğse mutluluklar kanatlı
karanlığın hesabını geceden sormayalım
dinsin göğün ninnileri gün şahlanıp uyansın
ucu kıvrık denizlerde ufuk kana boyansın
dallarımda üşür yaprak titreyerek verir can
akrep yorgun düşecekse vuslatı kurmayalım
bu kaçıncı yitik mevsim kaçıncı küskün hazan
hicran vurmuş takvimleri bir de biz vurmayalım
sönsün göğün kandilleri güneş şafakta yansın
kirpik yüze eğildikçe göz aşkı bitti sansın
aldığımız her nefeste aşk denilen o beste
ya toz olalım yoluna ya yolda durmayalım
salkım saçak söğüt dalı kulağı hep o seste
heveslenip rüzgar gibi esip dal kırmayalım
insin göğün perdeleri birkaç yıldız sallansın
dağlar döküp karlarını birbirine yaslansın
bodrum