Ferişte

Hoşça kal demeli

Sen giderken gülümseyebilmeli

Binlerce yadigâr arta kalan

Masmavi bir gök

Sapsarı yapraklarda ağaçlar

Artık geceleri birbirine ekleyip

Düşler kurmalı

Dokunabilmeyi hayal etmeli

Ellerine

Ayasının sıcaklığını düşe yazmalı

Üşüdüğümde

Gözlerinde başlamalıyım güne

Kapkara bir zindan

Çıkıp gülümsemeliyim

Sen diye

Hüznümün güleç yüzü

Hiç mi sevmedin beni

Bir toplu iğne başı

Ya da bir karınca yükü yeterdi yüreğime

Diyor ya şair

Biliyorum sana giden yollar kapalı

Şanslıymış bulmuş yolları

Kapalı da olsa yol, yol değil mi?

Oysa ben kayboldum

Ne bir kapı ne bir iz

Sanki hayaldin

Ya da bir ferişte atılmış cennetinden

Biz bir aşkın köşesinden geçmişken

Ya da sadece ben

Kalakaldım kendimle birden

Bir çocuğun kursağında takılı kalan

Balon neşesiydin sen

Uçuverdin ellerimden birden

Ya maviye sevdandı bunun adı

Ya da hiç benim olmamıştın

Çocuksun sen demiştin ya

Yaşlarımla tanıştığın akşam

Bir annenin şefkatinde bakmıştı göz bebeklerin ben ağlarken

Bir daha ağlamadım adını anarken

Anladım acınmak yakışmazdı benim gibi severken

Terk ettim martıları

Artık kırlangıçlar olmalı

Senin sesin gibi gelip odama dolmalı

Bir keman ezgisi gülüşün

Ahenginde kaybolduğum

Hadi şaşırt beni

Geldim işte de

Eşiğe düşsün gölgen

Ben şaşkınlığımdan vurmalıyım küçük dilimi

Sonra sarılmalıyım sana

Ben gibi...