Feryadımı Duy da Gel Aşkım

eskimiş elbiselerim kirlenmiş

sefil perişan hallerdeyim

ev bark desen yandı kül oldu

feryadı mı duyda gel aşkım

saçım sakalım karıştı bir birine

gitmiyor titrek ellerim hiç bir işime

gözlerimden aktığının farkındamısın

figanı mı duyda gel aşkım

köşe başlarını barınak yaptım

dökük duvarlara resmini çizdim

unutayım diyerek mazimizi içtim

isyanı mı duyda gel aşkım

sensiz öksüz çocuk gibiyim

aklım başımda değil deliyim

ellerin gözünde serseriyim

sevildiğini bil de gel aşkım

develi köyü

pamukkale

denizli