Fesleğen Çiçeği

Kulaklarımda çınlayan derin bir sessizlik içindeyim

Gecesi günü karmakarışık

Toprağa diktiğim her fidan yaprak yaprak dökülmekte

Senden geriye kalan o rüzgar

Her gece tırmalarken uykumu

Nasıl hülyalara dalar insan

Oysalar , keşkeler

Nafile duygular tüter, bacası boğuk evimin hüzünle sarsılan siyahi örtüsünden

Renkler bile yitirmişken anlamını

Şiirler yerli yersiz yazılır durur

Kırdığın kalbin aynasında

Sadece resmin yansır

Sokak sokak hasretinle boyanan,

Göğümün kayıp kentinde.

Varlığın bambaşkaydı

Hele o giderken ki bakışın,

Hala yanıyor bıraktığın ateş

Ben ise kendimi unuttuğum yerdeyim

Dünüm sende kalmışken ,

Bugün doğmuyor güneşim

Yarınımın izi kayıp

Arada bulasın

Satır satır okuduğum

Sanki her bir telinde can bulduğum

Beni benden alan

Uzuyor yine geceler

Yine seni arıyorum

Belki kışa hazırlarım ruhumu

Yağmur yağarken, fesleğen çiçeğim;

Kokun beni benden alır

Yine kaybolurum toprağında..

Mevsimlerim çıkmıyor ki bahara

Kış ortasında açar mısın?

Yeşertir misin ümitlerimi ?

Bir deli bedevi olur ellerim

Yırtarken yüzümü,

Amâ olan gözlerimi kamaştır Fesleğen

Aç çiçeklerini de ömrüm yeşersin

Mest et baharı ,dallarında demlensin

Şifadır toprağın iklimime