Fikirtepe Şiirleri - 2

Bir gün yüzü gülmedi

Bir gün yüzü görmedi...

Yaşadığı sefâleti ve ızdırâbı

Günahlarına kefâret saydı

Belki bir rahat nefes alamadı

Yaşayamadı

Çocukluğunu, gençliğini, kadınlığını

Ezildi, korktu, ağladı

O küçücük ellerini semâya açtı her gece

Allah'a yalvardı gönlünce

Kendisi alışmıştı

Ama istemedi çocuklarının da aynı şeyleri görmesini

İstemedi

Her şeye hasret büyümelerini

Gömülmesini izledi

Babasının da kardeşinin de

Artık şu kanser denen pisliğin

pençesinde

Tek duası komşu olmak kaldı peygambere

Anne

Saflığının, masumiyetinin, fedâkârlığının

O küçücük ellerinin ve ayaklarının

Ne kadar dert izler bıraktığını bilseydin bende

Daha çok ezilirdin, korkardın

Yine ağlardın

Anne

Yalvarırım biraz olsun gülümse

Umut besle yarınlara

Belki de bir ayçiceği yüzünü dönecek güneşe

Aydınlık batmaya utanacak

Yoksul semtlerde bir türkü başlayacak sessizce

Çocuklar kucak dolusu sevgiyle koşacak

Sonra yağmur yağacak

Temizlenecek sokaklar, meydanlar, insanlar

İnan anne yarınlar böyle olacak

O günlere hatıra bu mısralar kalacak bizden

Kadın erkek kol kola

Mutlu mesut okuyacaklar dizelerimizi

Salıncakta çocuk neşesi

Denizde şakalaşan kızların sesi

Fırsat bulurlarsa mutluluktan

Gelecekler mezarımıza

Ağlamayacaklar hüngür hüngür

Bir iki damla düşecek yalnız toprağımıza

Ordan da bir ayçiçeği yetişecek

O da dõnecek yüzünü güneşe

Kim bilir

O biz olacağız belkide

ANNEME...