Fil Düşü

acemi şiirler soldu sayfada

heycanına yenik zafer kazandım

buruşmuş kağıta sordum

sonra sorulmaması gereken herkese

hâlâ yaşadığını söylediler hayaletin

pençesinde gezinir esaret

bulut göverdim eyledim yüksek

kızılca kopar kıyamet

gök orta yerinden

fırtına diye sepkeni yarılır

bağrımda kimsesiz orman çığlığı

fil dişi kuleden ırmak saldım

astım tüm kirlerimi yağmura

muradına kavuşur süzülür buharı

esrik gezinir yeli tenimde

fil dişi kule bırakır kanadı

kollarım kırılır kökünden

yenimden fırlar beden

elbisem taştan katı

kapılar bırakmaz şimdi

içi dışından daha geniş odalardan

dünya daha hızlı döner bugünlerde

her zaman benimdir en deli

sıyrılır zemheri mevsimi

bahar gelir bu yurda

konuk ağırlar

kalbimin sol üst köşe bendi

kan kızarır kıp kırmızı

iskelesi çözülür iskeletin

kuş gibi hafif bedenim