Firari Ruh

Canım...

Geri verdim

İçimde kalmış başkalarını

Yani o denli yalnızım

Soydum ruhumun bütün katmanlarını

Çırılçıplağım

Sıyrıldım her halimden

Hatta o kadar halsizim ki

Yorgun parmaklarıma baston olmuş kalemim

Nereye götürse beni

Hiç tereddütsüz oraya giderim...

Canım

Ne yazarsam yazayım

İmzayı atan kadermiş anladım...

Okuduğum her kitaptan

Sağ çıkabildim

Lakin

Kendi sayfalarım arasında

Ezildim

Beni sen al oku yorumla

Ellerimizdeki çizgiler aynı

Alnımızda aynı hazin kader

Sen ben daha

Hiç kimse eder...

Kime tutunsun başka

Kayarken bakışlarım

Kirpiklerimin altından usulca

Sağ elimi sol elim kadar

Kim bu denli sıkı tutar...

İnsen şimdi ağır ağır

İçime uzayan basamaklardan

Özüme bir söz bıraksan

Gözümden güz dağılsa gitse

Yüzümde güller gülse

Rengi solmadan

Canım

Gel otur sessiz sessiz

Konuşalım

Ki içimdeki narin çocuk korkmasın

Umudu üstüne örtmüş uyuyor

Henüz mavi bakıyor

Ufacık elleri

Elimde yok oluyor

Canım

Cancağızım,

O kadar büyümüş ki büyük yanım

Kendini

Küçüklüğümün annesi sanıyor

Canım

Şimdi desem ki sana

Uçurumun kenarındayım

Durmaz atlarsın

İşte bu yüzden cancağızım

Buralarda kendime bir çiçek bulup

Saçlarıma toka yapmalıyım

Dağınık bakışlarımın

Bozkırlaşmış ovalarında gezinir

Başıboş anılar her gece

Ve her gece huysuz kelimeler

Kavgaya tutuşur

Arada kalan ben

Ardımda kalan sen

Kalem koşmaktan sonunda yorulur

Başlanamamış her satıra

Tek tek nokta konulur

Kendimi atsam şimdi

En sevdiğim kelimenin

En tepesinden

Benimle gelir misin?

Acıyan yanlarım

Acıtan yanlarımı affetmiyor bu sefer

İçimden geçenler

İçimden gidenleri affetmiyor

Sen yine de affet

beni sağ bulursan eğer

Canım

Yine canımsın

Elbette canımsın

Devrildikçe heybetli geçmiş

Geleceğimin kırılgan yüreğine

Ezilse de ümitlerim

En dirayetli yanımsın

Canım

İşte burdayım

Bu küf kokan evin

Gıcırdayan tahtalarından o eşsiz

Musikiyi dinlemekteyim

Çocukluğumun kırık dökük fotoğraflarından

Siyah beyaza ait olmayan

Bir gülüş

Baba evim

Can evim

Şimdi bu kocaman evde

Sanki küçücük bir devim

Canım

Bu aralar başladığım her şey yarım

Kendimden dışarı çıksam diyorum

Bir hava alsam

Çağırsam içime unuttuğum herkesi

Ben usulca kaçsam

Zaten hiçbir zaman

Misafirperver olamadım ki...

Gülkurusuydu en son gözyaşlarım

Sonra kurudu...

en son babama ağlamıştım

en çok

en zor

sonra...

sanrası yok

kalbim kayboldu...

gözlerimden düşüp

gözlerine

yaratsam da kendime ait bir bakış

yüzümün bende kalan kısmı bahar

sende kalan kısmı hep karakış...

canım

öldüğü kadar

gömülmüyor ki insan

bak hala avuçlarımda duan

sadece adımlarım toprağa bakıyor

hayat hala umutlu bu candan...

zira

çıkamadı göğüs kafesinde esir kaldı

bir ses bekliyor firari ruhtan