Fırtına 4 (son)

Ellerimde açıyor yasemin kokuları

Kokular ki alıyor günahını şeytanın

Çiçekler vardır mahzun beyaz, kırmızı, sarı

Güller Isparta gülü menekşeler Bursa'nın

Şimdi denizler yalnız, gönlüm minik bir arı

Fırtınadan kaçtım da anca buldum baharı

Vuslatını düşlerken su yatağında kızlar

Bu ufkun çizgisinden gemiler boş dönüyor

Paçasında kan zifos, çıplak ayak, anızlar

Çivi gibi urağan yüzlerine vuruyor

Gök kubbeyi sallıyor şiddetiyle yıldızlar

Hayra alamet değil bu düş diyor ağızlar

Ve ihtiyar alınlar buruşuyor geceye

Şafak vakti olunca soğuyor yatakları

Saksılar kuru artık açık ahşap pencere

Rüzgâr hırçın pespaye yalıyor sokakları

Damla dibinde çise tekrarlanan cendere

Ve öyle bir gece ki sema iniyor yere

Şimdi demleniyorum sote bir dağ ardında

Zincirlerini kıran bir kürek mahkûmuyum

Mazi gevşek sarılmış acı tütün tadında

Her içime çekişte onu hatırlıyorum

Elbet her şey bitmeli, bahtı bu hayatın da

Bir şiir sona erdi son fırtına adında

İlyas YAĞCI