Fırtına Ve Çocuğunun Kalbi

gök boyacıları yavaş ellerini kımıldatıyor

görüyorlar gövdelerinin esnediğini

nedense anlık bir ezgi seçip

çukurlara aynalar akıtmak ona kuş sesi

ona eflatun

rüya ıssızlığında hediyeler bağışlıyor

gelin ve anlamsız olun

inip çıkan kanatlar deniyorum

masa ve bardak elleriniz ve kaşıklarınız donduruldu

asırlardır cezalı havada kalmakla

fırtına ve çocuğunun kalbini

bütün gece kedi çığlıkları ile boyadınız

size ve kendine acılar satan bir duvardan yansıdı şiir

parmaklarını uzatıp havayı koklayan bir intihardan

boyacılar karınlarında beyaz umut çakılları

denizlere aşk yağdırıyor

sekerek geçen her zıplayış sevincin biraz sonraki hali

çabuk unuttuğumuz dibe varan taşların kendi göz yaşlarını

nasıl silecekleri bahsi

kuru kalmış bir gözede

hala hayat var mıdır sizce

sırtını kuma vermiş olsan

maviliklere bakarken iyi şeyler gelir aklına

öyle ya yarin elleri döner yarin elleri

gözünde bir çatlak sezilir bir şey saklıyorsunuz

bulutları ve onun arkasındakileri

ihtimal dışı değil diye geçen zamanın yonttuğu

bir istikbalden bahsediyorsunuz

ve çekimser ufuk sancınızdan

kupkuru bir gürültüdür suyun altında kıyamet

ve sevgime cevap vermeyişinizin saydam suskunluğu.