Fotoğrafta Donmamış Bulduğumdur

Dinmek bilmeyen bir karanlık, hep

ve hep.

Ölümün ve yaşamın orta yerinde

Öylece kalakalmış, unutulmuş

Dokunsalar bir imansızlık gibi

küfte varacak olan vecd.

Sakın, perdeleri ört ve kimseyi bulma

Sesleri ve şiirleri bile öylece bırak

Üzerinden zamanın nasılsa düştüğü bu dünya

bir sızı gibi saklı kalsın kalbinde

Onu bir keresinde nasıl görmüştüm düşümde

Uzaktan, uçarken

Nasıl da güzel.

Seyreliyor yakından baktıkça hücreler

Boşluğun ardınca yeni bir boşluk

Ben işte nasıl olmuşsa böyle kalmışım

Akşamdan sonra inleyen çile

Gün olur kirli kemikleri çatlar zalimin

Bükülür , eğilir dizüstü çöker

Sen, bir tohum gibi sükut içinde

Usul usul filizlenirsin adlin göğsünde

Yeni dünyalar karanlık içre karanlık

Işığı yak, lambayı tut

Yüzünde binlerce ölümü görmüş

Onu taşımış, yorulmuş

Yılmamış bir gülüşle.