Gamsızın Şiiri

hiç eğilmedik biz

yüzümüzdeki yaralar

ya dövüşten

ya polisten

kimiz zamanda

jileti paslanana kadar

sakalımıza vurmaktan

ibaretti..

asiydik...

ne deveyi güttük

ne de diyardan gittik

hiçbir kızın aklında

sabahlamadım ben

zaten onları

nimettende saymazdım

hep tek tabancaydık..

en çok mühendis olmak isterdim

hani şu

inşaat olanından

evler, dükkanlar

en çokda

köprüler yapmak isterdim

sokak çocuklarına

hediye olsun diye..

okuyamadık..

zaten hevesimde yoktu

beni hemen

mühendis yapacaklardı

gelemezdim öyle

onca yıl

mürekkep yalamaya

yapmadılar...

şimdi

hayat benden aldıklarını

bi yerlerine sokarken

elinden almaya çalısıyorum

kaptırdıklarımı

ve biliyorum

gün gelir devran döner

ozamanda

dünya domalır

zati alim gömer...