Garip Orhan

Adı orhandı,

biz garip derdik ona

urfanın bir köyünden düşmüş gurbete

ucuzundan bir boyacı sandığı,

umut olmuş garibe

garip ama has oğlandı

uzun uzun anlattı hikayesini

geçimden öteymiş derdi,

sonu sevdaya bağlanan

malum hikaye,

bir kız sevmiş delicesine

vermemişler garip diye

düşünmüş taşınmış,

son çare gurbet demiş

dertleşirdik ara sıra garip orhanla

bir diyalog geçmişti aramızda

aynen şöyle;

- garip neskafe içermisin?

- sağolasın abi ben bira bile içmirem

(Ne bilsin garip viski zanneti zahir)

-garip sen bana kürtçe öğret

Ben de sana türkce

-olur ağabeg başım üstüne

-de bakalım para kazandın mı ne demek ?

-pere kazanmışke ?

-Lan oğlum bunun neresi kürtçe ?

ağabeg diye devam etti;

-sen yabancı değilsin

arasıra giderim o malum yere

köprüyü geçmeden canım ister yine

ne edersin gençlik işte...

ah bir arabam olsa derdi eski püskü

murat olsun ama ille de kırmızı !

köyün çeşmesinde açıp dört kapıyı

teypte Orhan babanın kaseti

bangır bangır çalmalı yıkarken arabayı ?'

istediği çok şey değildi garibin

üç beşte kendi edinmişti

toplaşıp aldık bir murat, hem de kırmızı

uçup gitti garip Orhan bir şoför köylüsüyle

sevdiğine kavuşmanın arzusu hevesiyle

yıllar sonra çıkageldi bir gün

yanında iki çocukla, biri oğlu biri kızı

-ellerinden öperler ağabeg dedi''

vermişler belli ki kızı

velhasıl;

vermiş murat'ı almış muradı

eski bir muratla murada erip

güzel bir yuva kurmuş,

urfalı garip...

'' uzun yıllar önce yaşadığım bir anıyı şiir nesir karışımı nakletmek istedim ''