Geç Kalınmış

terim damlıyor kaldırımlara

dipdiri bir mevsim

yalnızlığımda karıncalanırken

polen tozu gülümser yüzüyle

yeni hayatlar peşinde...

sensizliği ölüm de bastıramaz

bunu bu bahar daha iyi anladım

eve geç kaldığım halde

dışarıya doyamamaktan değil ama

badem ağaçlarına dalıp gidişimden...

abartılı iyimserliktir yaşamak

geç kalınmış aşkın ertesinde

akşam yağmurlarına sığınmak kadar

acıtıcı bir yalnızlıkta

değişik sokak kokularıyla

gönül eğleyen boşluğun

uykusuzluk seramonisinde...

ağır koyuluğu biter kışın

kuşlar yabancılaşır

donukluğuna gözlerimi güne açışımın

bencilleşir anıları sahiplenmek

gömülürüm umutlara

yaz sıcağına yakın bir yerde...