Geç K/alınmış Yolculuklar

//Hayat!

Ben sana belki de hiç başlamadım...//

masada içilmeyi bekleyen ilaçlar sıralı olsa da

dermanım yok elimi uzatıp almaya

oysa göğe yazılmış mutluluklar en çok benimdi

şimdiyse zamanım kalmadı topladıklarımı anlatmaya

içimi kaplamış yıllanmış acılarda

yüzümdeki çizgiler gibisin

şimdi bak alıştın belki ama

hiç kolay olmadı ayrılıklar

yüzüm kalmadı aynaları aldatmaya

seni ilk gördüğüm anı düşlüyorum da

ne sen sor şimdi

ne ben söyleyeyim

geç k/alınmış yolculuklar

erken düğümlenmiş bohçamı yoklar

açsan bir sen açarsın şimdi b/ağlarımı

bir tek sevginle açılır bu yollar

atıp masadaki ilaçlarımı başa döner

seninle sonuna geldiğim yollar

geç k/alınmış buluşmaların arefesinde

bu yolculuk son olacak

bil ki;

gücüm kalmadı

bir kez daha ağla(t)maya...