Gece Karası / Şafak Sarısı / Demir Pası

Aldandım.

Aldatıldım..

Anlaşılmadım...

Her ruhun bir rengi vardır aslında,

Kiminin gece karası

Kiminin şafak sarısı

Kiminin ise demir pası

Benim ise üç renkten oluşan bir sandığım

Kilidi olmayan bir gizim var

Bedenim karanlıklar içinde saklı bir düş siyahı

Kalbim denizin hayaller ülkesine açılan hüzün mavisi

Ruhum ise nur esintisinde parıldayan güneş beyazı

Her bir rengimle sarıp sarmalamak istiyorum duyguları

Sardıkça tutunmak istiyorum yaşama

Yaşadıkça da anlatmak istiyorum sevginin giz saklı manasını

Karanlığın zift sürülmüş demirinden yapılmış

Siyahın son adresinde duran bir kapı gibi duruyor bedenim

Her gelen yolcuya karşı sıcak bir kucak ya da ölüm

Bilinmeyenlerin şafağında

Anlaşılmamış ruhların mabedi gibi

Duruyor insanların karşısında o soluk bedenim

Ardında neler saklı yahut neler barınıyor hiç bilinmeden

Ya yargılanıyorum ya da keşfedilmeye çalışılıyorum

Bedenin içinde saklı duran bir ruh bir kalp

En derininde neler saklı olduğu bilinmeden

Her defasında kızgın demirlerle dövülüyor tenim

Kimi sözlerin küfürlü halinde

Kimi gözlerin zinalı bakışlarında

Tıpkı bir yalana inanmış kavimler tarafından

Taşlanıyor hiç ara vermeden

Ellerim, gözlerim, yüzüm

Bazende övülüyor duruşum yahut bakışım

Sanki okunuyor gözlerimdeki acı

Dile geliyor gibi ağlıyor şelale misali gözlerim

Lakin ön yargılar içerisinde kalıyor daima

Ateş kararlılığında yaratılan tenim

Kara kapılar açıldıktan sonra görülüyor kalbim

Maviliğin hüzün tonunda boyanmış

Okyanusun derin acısı gibi çalkalanıyor

Sanki bedenim bir kıyı

Yüreğim ise taşkın dalgalar gibi

Kamçılıyor durdurak bilmeden

Feryadın dipsiz bağırışları duyuluyor

Kalbimin her atışında

Duyan ise sadece ben

Acının kölesi ise sadece kalbim

Mavinin tonuna siyah karışmış gibi

Kirli duruyor bir an gölgeler ardında

Kirleten ise meçhul

Bilinmiyor faili kim ya da kimler

Bilinen ise mavinin kirletilmiş su renginde durduğu

Bir kalbin ölüm anı beliriyor dört bir taraftan

Evet, kapılar açılsa bile hüzün bırakmıyor peşimi

Siyahın ardından gelen mavi

Geceye doğru adım atan gökyüzü misali

Yaklaşıyor rengin sınırında bir çizgi gibi

Ya Cennetteyim ya da Cehennemde

Bir ayağı ateşte yanarken

Bir ayağıda suda kalmış beden gibi duruyor kalbim

Her daim acı her daim şifa

Durdurak bilmeden yenilenen acı gibi

Sızlıyor yüreğim kanamaya başlıyor damarlarım

Kanayan her damarın ardında

Saklı duran birşey daha var aslında

Nur beyazı tonunda boyanmış

Fakat silik bir görüntü gibi titrek

Ölüm anına yaklaşmış bir güneş gibi

Işıltısını kaybetmeye yüz tutmuş

Görülmeyen titreklik ise sönük bir ruh aslında

Mücadelelerden yorgun düşmüş savaşçı gibi

Gardını elinden düşürmüş kahramanların pes ettiği gibi

Yenik düşmüş ışıltısını kaybeden ruhum

Yalanlar kaplarken kara kaplı kapılarımı

İhanetler sarmışken maviliklerin ortasında kalan kalbimi

Ruhum ise pes etmiş artık

Ne yaşam diyebiliyor

Ne de ölümü anabiliyor dudaklarında

Çünkü ne ölebiliyor ne de yaşayabiliyor

Önüne sunulan tek emir ise

Acının doruğunda durup aldanışları seyretmek

Her seyredişinde ise gök gürültüsünün felaketliğinde

Izdırap içerisinde haykırışları olacak

Öyle ki yaşam ile ölüm arasında araf gibi duracak

Hayat böyleyken

Gülümseyişlerim işte bu üç tonda belirecek

Kimi zaman siyahın son mateminde

Kimi zaman mavinin kirli su teninde

Kimi zaman ise silik bir beyazın soluk ruhunda

Ne anlayabilen çıkacak

Ne de anlatabilen beni

Bedenim, Kalbim , Ruhum...

Üçü birden sessizce boyanacak

Usulca atılan fırça darbelerinde kalacak

Fakat kimse göremeyecek duyamayacak

Kilidi olmayan sandık gibi giz tutacak her asırda

Ve asırlar geçtikçe daha da aratacak ızdırabım

Arttıkçada yükselecek figanım

Son adresi ise dudaklarım

Ama hiçbir zaman çıkmayacak sesim

Ta ki beklenen kurtarıcı gelene kadar

Artacak acımın figanı

Beklenen ise gelmeyecek

Kilidin kendisi olduğunu bilmeden açamayacak

Son veremeyecek asla tüm yaşanan ızdırap dolu hüzne

Bilse bile cesaret edemeyecek

Korkacak her ademoğlu ve havvakızı gibi

Sessizce gidecek gelse dahi

Yazılan kader son bulmadan devam edecek

Kıyametin ebediyet sahnesine doğru

Hiçbir zaman dinmeyecek

Daima sızlayacak sızlandıkça kanayacak

Bedenim, Kalbim ve Ruhum...