Gece Konuşmaları 7

Ağacı kökünden söken rüzgarın öfkesi korkutmasın seni kalbim

Bekler bir yerde o, büyük patlamadan beridir

Ne zaman kurak topraklarda bir ot büyüse

Sindiği yerden gelir otları taş yapmaya

Sessizliğim ağrıyor nicedir

Bu 'söz' desem, şifadır sızılara

Demiri yakanla aynıdır o

İçten içe, farkettirmeden çürüten

Yanmaktan yanılmaya doğru giden bir yol üzerindeyim şimdi

O ilk ateş değdiğinde anlamıştım

Herkes cehennemiyle beraber yürüyor

Dışarıda gece ve soğuk kolkola, birbirini ısıtmakta

İçim buz tutmuş bir göl

Üzerinde gezinen ayak sesleri ürkütmesin seni kalbim

Bir yalan kadar çatırdatmaz hiçbir şey

Bir yalan hiçbir şey, inanmak kadar

Kaburgamdan yazıyorum bu şiiri hayata

Üstüne sinen kir, her harfte birer birer sökülsün diye

Birer, birer